കേരളത്തിൽ ‘വികസനം’ എന്ന വാക്കിന് പലർക്കും പല അർത്ഥങ്ങളായിരുന്നു. ചിലർക്കത് സ്വകാര്യ മൂലധനത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്ന റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് സ്വപ്നമായിരുന്നു. ചിലർക്കത് മാളുകളും ടോൾ റോഡുകളും സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളും മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇടതുപക്ഷത്തിന് വികസനം എന്നത് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതഗുണനിലവാരം ഉയർത്തുന്ന പൊതുനിക്ഷേപമായിരുന്നു. അത് സ്കൂൾ, ആശുപത്രി, റോഡ്, പാലം, കുടിവെള്ളം, വൈദ്യുതി, വ്യവസായ അടിസ്ഥാനസൗകര്യം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവയുടെ കൂട്ടായ വിപുലീകരണമായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിലാണ് കിഫ്ബി കേരളത്തിന്റെ പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വികസന ഉപകരണമായി മാറിയത്.
1999 നവംബർ 11-ന് Kerala Infrastructure Investment Fund Act പ്രകാരം ഇ.കെ. നായനാർ സർക്കാരിന്റെ കാലത്താണ് കിഫ്ബി നിലവിൽ വന്നത്. എന്നാൽ 2016-ൽ ഒന്നാം പിണറായി വിജയൻ സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്നതിന് ശേഷം കിഫ്ബിക്ക് പുതിയ ജീവനും പുതിയ ഘടനയും പുതിയ ലക്ഷ്യവും കൈവന്നു. Kerala Infrastructure Investment Fund Amendment Act, 2016 വഴി കിഫ്ബിയെ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ വൻതോതിലുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യ നിക്ഷേപത്തിനുള്ള പ്രധാന സാമ്പത്തിക ഉപകരണമായി മാറ്റി. മുഖ്യമന്ത്രി ചെയർപേഴ്സണും ധനമന്ത്രി വൈസ് ചെയർപേഴ്സണുമായ ഘടനയിലേക്ക് സ്ഥാപനം പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ടു.
ഇവിടെയാണ് ഡോ. ടി. എം. തോമസ് ഐസക്കിന്റെ പങ്ക് ചരിത്രപരമായത്. ഇന്നത്തെ കിഫ്ബി മോഡലിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ശിൽപി അദ്ദേഹമായിരുന്നു. സാമ്പത്തിക പരിമിതികളിൽ കുടുങ്ങി സംസ്ഥാന ബജറ്റ് മാത്രം നോക്കി വികസനം നടത്തുക എന്ന പഴയ രീതിയെ അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തു. “പണം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വികസനം നിർത്താനാവില്ല; ഭാവി വരുമാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക അടിസ്ഥാനസൗകര്യം പണിയണം” എന്ന ധനകാര്യ രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു കിഫ്ബി മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ലണ്ടൻ സ്റ്റോക്ക് എക്സ്ചേഞ്ചിൽ മസാല ബോണ്ട് പുറത്തിറക്കി ആഗോള വിപണിയിൽ നിന്ന് പണം സമാഹരിച്ച ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സംസ്ഥാന ഏജൻസിയായി കിഫ്ബി മാറിയത് ഈ ദീർഘവീക്ഷണത്തിന്റെ ഫലമാണ്.
യുഡിഎഫ് കാലത്ത് പല വർഷങ്ങളായി ഫയലുകളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന പദ്ധതികൾ എൽഡിഎഫ് കാലത്ത് കിഫ്ബിയിലൂടെ ജീവൻ വെച്ചു. സ്കൂളുകളുടെ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മുഖച്ഛായ മാറി. സർക്കാർ ആശുപത്രികളുടെ അടിസ്ഥാനസൗകര്യം മെച്ചപ്പെട്ടു. പാലങ്ങളും റോഡുകളും യാഥാർത്ഥ്യമായി. തീരദേശ ഹൈവേയും മലയോര ഹൈവേയും പോലുള്ള സ്വപ്ന പദ്ധതികൾക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ചു. വ്യവസായ പാർക്കുകൾക്കും കൊച്ചി-ബംഗളൂരു വ്യവസായ ഇടനാഴിക്കും ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കൽ പോലുള്ള വലിയ ചെലവുള്ള നടപടികൾക്ക് കിഫ്ബി കരുത്തായി.
ഇതിനെയായിരുന്നു യുഡിഎഫ് തുടക്കം മുതൽ “കടക്കെണി” എന്ന് വിളിച്ചത്. രമേശ് ചെന്നിത്തല കിഫ്ബിയെ ഒരു “സമാന്തര ബജറ്റ്” (Parallel Budget) എന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിച്ചു. മസാല ബോണ്ട് വന്നപ്പോൾ അതിനെ അഴിമതിയായും ദുരൂഹതയായും ചിത്രീകരിച്ചു. വി. ഡി. സതീശൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നേതാക്കൾ ‘Transparency’, ‘Off-budget borrowing’ തുടങ്ങിയ സാങ്കേതികതകൾ ഉയർത്തി കിഫ്ബിയെ പരമാവധി എതിർത്തു.
എന്നാൽ ഇവിടെയാണ് യുഡിഎഫിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വൈരുദ്ധ്യം പ്രകടമായത്. സഭയ്ക്ക് അകത്തും രാഷ്ട്രീയ വേദികളിലും കിഫ്ബിയെ “സാമ്പത്തിക ദുരന്തം” എന്ന് വിളിച്ചവർ തന്നെ, സ്വന്തം മണ്ഡലങ്ങളിലെ വികസന ആവശ്യങ്ങൾ വരുമ്പോൾ കിഫ്ബി ഫണ്ടിനായി കത്തുകൾ നൽകി. കിഫ്ബി പണിത റോഡിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുകയും അതേ ഫണ്ടിൽ ഉയർന്ന സ്കൂൾ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ഇരട്ടത്താപ്പിനെയാണ് ‘രാഷ്ട്രീയ കാപട്യം’ എന്ന് വിളിക്കേണ്ടത്.
കേരളത്തിന്റെ വികസന കുതിപ്പിനെ തടയാൻ കേന്ദ്ര സർക്കാർ കിഫ്ബിയെ ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റി. കിഫ്ബി വഴി എടുക്കുന്ന വായ്പകൾ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മൊത്തം കടമെടുപ്പ് പരിധിയിൽ (Borrowing Limit) ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കേരളത്തെ സാമ്പത്തികമായി ശ്വാസം മുട്ടിക്കാനാണ് കേന്ദ്രം ശ്രമിച്ചത്. GST നഷ്ടപരിഹാരം അവസാനിപ്പിച്ചും ഗ്രാൻ്റുകൾ വെട്ടിക്കുറച്ചും കേന്ദ്രം ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, ആ വെല്ലുവിളികളെ അതിജീവിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കേരളത്തിന് തുണയായത് കിഫ്ബി എന്ന സാമ്പത്തിക ഇച്ഛാശക്തിയായിരുന്നു.
കിഫ്ബിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ കണക്കുകൾ യുഡിഎഫ് ഉന്നയിച്ച കടക്കെണി ആരോപണങ്ങളുടെ മുനയൊടിക്കുന്നു. വരുമാനം ലഭിക്കുന്ന പദ്ധതികളിൽ നിന്ന് 2026 മാർച്ച് വരെ ₹4,183.89 കോടി കിഫ്ബിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. വരുമാനം ലഭിക്കുന്ന ₹22,955.74 കോടിയുടെ പദ്ധതികൾ പൂർത്തിയാകുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ്. വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് കിഫ്ബിക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ₹47,863.44 കോടിയിൽ ₹42,053.20 കോടി ഇതിനകം ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ₹9,865.73 കോടി കൃത്യമായി തിരിച്ചടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇവിടെ ചിലർ ചോദിച്ചിരുന്നു: “അപ്പോൾ കടമില്ലായിരുന്നോ?” ഉണ്ടായിരുന്നു. കിഫ്ബി വായ്പ എടുത്തിരുന്നു. ബോണ്ടുകൾ, ബാങ്ക് വായ്പകൾ, NABARD, HUDCO, REC തുടങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ പണം സമാഹരിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ debt servicing എന്ന ഉത്തരവാദിത്തവും ഉണ്ടായിരുന്നു. CAG പോലും off-budget borrowing, liabilities എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇടതുപക്ഷം ഇതിൽ നിന്ന് മാറാതെ ജനകീയ വികസന മോഡലിനും സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തം വേണമെന്നത് വാദിച്ചു. കിഫ്ബി കൂടുതൽ സുതാര്യവും കൂടുതൽ വരുമാനദായകവും കൂടുതൽ ജനപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയവുമായിരുന്നു.
കിഫ്ബി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കേരളത്തിലെ പല സർക്കാർ സ്കൂളുകളും പഴയ കെട്ടിടങ്ങളിൽ തന്നെ തുടരാനിടയുണ്ടായിരുന്നു. പല ആശുപത്രി വികസനങ്ങളും നീണ്ടുപോയേനെ. പല പാലങ്ങളും റോഡുകളും ഫയലുകളിൽ തന്നെ കിടന്നേനെ. വ്യവസായ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വേഗത ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്നില്ല. സംസ്ഥാന ബജറ്റിന്റെ വാർഷിക പരിമിതികളിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്ന കേരള വികസനത്തെ, ഭാവി തലമുറയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പൊതുമൂലധനമായി മാറ്റിയതായിരുന്നു കിഫ്ബിയുടെ വലിയ സംഭാവന.
അതുകൊണ്ട് കിഫ്ബിയെ കുറിച്ചുള്ള ഇടതുപക്ഷ നിലപാട് വ്യക്തമായിരുന്നു; അത് കേരളത്തിന്റെ വികസനചരിത്രത്തിലെ ധീരമായ ജനകീയ സാമ്പത്തിക ഇടപെടലായിരുന്നു. കടത്തെ ഭയന്ന് വികസനം നിർത്തുക എന്നത് വലതുപക്ഷ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിയായിരുന്നു. കടത്തെ ജനങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സമ്പത്താക്കി മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു ഇടതുപക്ഷ സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയം.
കടത്തെ ഭയന്ന് വികസനം നിർത്തുക എന്നത് വലതുപക്ഷ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിയായിരുന്നു. എന്നാൽ കടത്തെ ജനങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സമ്പത്താക്കി മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു ഇടതുപക്ഷ സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയം. യുഡിഎഫ് ചോദിച്ചത് “കടം എത്ര?” എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ കേരളം ചോദിച്ചത് “അതുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾക്ക് എന്ത് ലഭിച്ചു?” എന്നാണ്. ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി നമ്മുടെ പുതുക്കിപ്പണിത സ്കൂളുകളിലും, മെച്ചപ്പെട്ട ആശുപത്രികളിലും, ആധുനികമായ പാലങ്ങളിലും റോഡുകളിലും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
കിഫ്ബി കടക്കെണി ആയിരുന്നില്ല; അത് കേരളത്തിന്റെ വികസന ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പേരായിരുന്നു. വരും തലമുറയ്ക്കായി നാം കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ ജനകീയ നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഇടതുപക്ഷ മാതൃക.
