കേരള നിയമസഭയിൽ മുഖ്യമന്ത്രി സതീശൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, “സ്റ്റാലിൻ ആദ്യം ഹിറ്റ്ലറിനെ പിന്തുണച്ചു; പിന്നീട് ജർമ്മനി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് തിരിച്ചടിച്ചത്” എന്ന രീതിയിലുള്ള വായന ചരിത്രത്തെ അത്യന്തം ലളിതവൽക്കരിക്കുന്നതും അപകടകരവുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനയാണ്. ചരിത്രം ഇങ്ങനെ WhatsApp forward-കളുടെ സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി മുറിച്ചുമാറ്റാവുന്ന ഒന്നല്ല. കേരള നിയമസഭയിൽ സ്റ്റാലിനെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനെയും കുറിച്ച് നടന്ന പരാമർശങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകുന്നു; ചരിത്രം ചിലർക്ക് പഠനവിഷയം അല്ല, അത് രാഷ്ട്രീയമായ ആയുധമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത്തരം പരാമർശങ്ങൾ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയിൽ നിന്നുമാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല; മറിച്ച്, അത് സംഘടിതമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധതയുടെ (Anti-Communism) ബോധപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാണ്, ചരിത്രത്തെ രാഷ്ട്രീയ സൗകര്യങ്ങൾക്കായി വളച്ചൊടിക്കുന്ന വലതുപക്ഷ ദുഷ്പ്രചാരണമാണ്.

ഫാസിസത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞ സോവിയറ്റ് ജനതയുടെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെ അപമാനിക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രസ്താവനകൾക്ക് ചരിത്രം തന്നെ കൃത്യമായ മറുപടി നൽകുന്നുണ്ട്.
1939-ലെ സോവിയറ്റ്–ജർമ്മൻ കരാറിനെ (Molotov–Ribbentrop Pact) ഫാസിസവും കമ്മ്യൂണിസവും തമ്മിലുള്ള സഖ്യമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രരചനയുടെ പഴയ അസത്യനിർമ്മിതിയുടെ രീതിയാണ്. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പരസ്പരം ആക്രമിക്കാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു താൽക്കാലിക സൈനിക-തന്ത്രപരമായ ഉടമ്പടി (Non-aggression pact) മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മോളോട്ടോവ്-റിബൺട്രോപ്പ് കരാർ ആശയപരമായ സഖ്യമല്ല, തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധം മാത്രമായിരുന്നു. അതിന്റെ വിശദീകരണത്തിലേക്ക് വരാം.
ഈ കരാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും നൈതികവുമായ വിമർശനങ്ങൾ തീർച്ചയായും നിലനിൽക്കുന്നു. Poland വിഭജനവും Eastern Europe-മായി ബന്ധപ്പെട്ട secret protocol-കളും ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായങ്ങളാണ്. പക്ഷേ അതിനെ “സ്റ്റാലിൻ ഫാസിസത്തെ പിന്തുണച്ചു” എന്ന ഒറ്റവാചകത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് ചരിത്രബോധമല്ല; രാഷ്ട്രീയ ദുഷ്പ്രചാരണമാണ്.

ഈ കരാറിലേക്ക് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ എത്തുന്നതിന് മുൻപുള്ള ചരിത്രം ബോധപൂർവ്വം തമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. നാസി ജർമ്മനിയെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ചെറുക്കാൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഒരു കൂട്ടായ സുരക്ഷാ സഖ്യത്തിന് (Collective Security) ശ്രമിച്ചിരുന്നു. യൂറോപ്പിലെ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾക്ക് ഹിറ്റ്ലറിനെ നേരത്തെ തന്നെ തടയാമായിരുന്നില്ലേ? എന്നാൽ ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും ഇതിനോട് പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയും, 1938-ലെ മ്യൂണിക് ഉടമ്പടിയിലൂടെ (Munich Agreement) ഹിറ്റ്ലറുടെ അധിനിവേശ മോഹങ്ങൾക്ക് പച്ചക്കൊടി കാണിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്. Munich Agreement വഴി Britain-ഉം France-ഉം Hitler-നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ അല്ലേ ശ്രമിച്ചത്? ഹിറ്റ്ലറെ സോവിയറ്റ് യൂണിയന് നേരെ തിരിച്ചുവിടാമെന്ന പാശ്ചാത്യ മുതലാളിത്ത ശക്തികളുടെ ഗൂഢലക്ഷ്യമായിരുന്നു ഇതിന് പിന്നിൽ.

പടിഞ്ഞാറ് നാസി ജർമ്മനിയും കിഴക്ക് ജപ്പാനും ഭീഷണി ഉയർത്തുമ്പോൾ, പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രം സ്വന്തം പ്രതിരോധം ശക്തമാക്കുന്നതിന് വേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്താൻ നടത്തിയ അനിവാര്യമായ ഒരു സൈനിക തന്ത്രം മാത്രമായിരുന്നു ആ കരാർ. അതിനെ ഫാസിസത്തോടുള്ള ഐക്യദാർഢ്യമായി വായിക്കുന്നത് ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ്.

1936 മുതൽ 1939 വരെ നടന്ന സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധം (Spanish Civil War) ലോകചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഏടുകളിൽ ഒന്നാണ്. ഫ്രാങ്കോയുടെ ഈ ഫാസിസ്റ്റ് അട്ടിമറിക്ക് പരസ്യമായ സൈനിക പിന്തുണ നൽകിയത് സാക്ഷാൽ അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലറും (നാസി ജർമ്മനി) ബെനിറ്റോ മുസ്സോളിനിയും (ഫാസിസ്റ്റ് ഇറ്റലി) ആയിരുന്നു. ജനറൽ ഫ്രാങ്കോയുടെ ഫാസിസ്റ്റ് അട്ടിമറിക്ക് ഹിറ്റ്ലറും മുസ്സോളിനിയും സൈനിക പിന്തുണ നൽകിയപ്പോൾ, ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും ഉൾപ്പെടുന്ന പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ കപടമായ ‘നിഷ്പക്ഷത’ നടിച്ച് ഫാസിസത്തിന് ചുവപ്പുപരവതാനി വിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഹിറ്റ്ലറുടെ ‘കോണ്ടർ ലെജിയൻ’ (Condor Legion) എന്ന വ്യോമസേന സ്പെയിനിലെ ഗ്വെർണിക്ക (Guernica) പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽ ബോംബിട്ട് നിരപരാധികളെ കൂട്ടക്കുരുതി നടത്തി. ഇത് ലോകത്തെ ആദ്യത്തെ പരസ്യമായ ഫാസിസ്റ്റ് അധിനിവേശങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ആ നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിൽ, സ്പാനിഷ് ജനാധിപത്യ സർക്കാരിന് ആയുധങ്ങൾ നൽകിയും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ അണിനിരത്തി ‘ഇന്റർനാഷണൽ ബ്രിഗേഡുകൾ’ രൂപീകരിച്ചും ഫാസിസത്തിനെതിരെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്തത് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ മാത്രമായിരുന്നു. സ്പെയിനിലെ മണ്ണിൽ ഹിറ്റ്ലറുടെ സൈന്യത്തിനെതിരെ ചെങ്കൊടിയേന്തിയവർ ചോരചിന്തിയ ഈ ചരിത്രം ബോധപൂർവ്വം തമസ്കരിക്കുകയും പാശ്ചാത്യരുടെ വഞ്ചന മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, 1939-ലെ ഒരു താൽക്കാലിക പ്രതിരോധ കരാറിന്റെ പേരിൽ മാത്രം സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ‘ഫാസിസ്റ്റ് അനുകൂലി’ ആയി മുദ്രകുത്തുന്നത് ശീതയുദ്ധകാലത്തെ (Cold War) സാമ്രാജ്യത്വ നുണപ്രചാരണങ്ങളുടെ ലജ്ജാകരമായ ആവർത്തനം മാത്രമാണ്.

ഫാസിസത്തിന്റെ ജനിതകപരമായ ശത്രു കമ്മ്യൂണിസമായിരുന്നു. ഹിറ്റ്ലറുടെ ‘ലെബൻസ്റൗം’ (Lebensraum) എന്ന വംശീയ അധിനിവേശ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം തന്നെ ലോകത്തെ ഒരേയൊരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിയായ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളയുക എന്നതായിരുന്നു. ജർമ്മൻ ‘ആര്യ’ വംശത്തിന് അധിവസിക്കാൻ കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിലെയും പ്രത്യേകിച്ച് സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെയും പ്രദേശങ്ങൾ പിടിച്ചടക്കുക, അവിടുത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെയും സ്ലാവിക് ജനതയെയും ജൂതന്മാരെയും കൂട്ടക്കുരുതി നടത്തുക അല്ലെങ്കിൽ അടിമപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഫാസിസത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം. Hitler-ന്റെ Nazi project-ന്റെ ideological enemy ആരായിരുന്നു? Communism തന്നെയായിരുന്നു. Nazi Germany-യുടെ Lebensraum സ്വപ്നം തന്നെ Soviet Union-നെ തകർക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

1941 ജൂൺ 22-ന് നാസി ജർമ്മനി സോവിയറ്റ് മണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയത് കേവലമൊരു കരാർ ലംഘനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, മുതലാളിത്ത-സാമ്രാജ്യത്വ ലോകം എക്കാലവും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ലോകചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ anti-communist, anti-Soviet military aggression ആയിരുന്നു അത്. എന്നാൽ പിന്നീട് ലോകം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് മനുഷ്യചരിത്രം കണ്ട ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ ജനകീയ പോരാട്ടത്തിനാണ്.

സ്റ്റാലിൻഗ്രാഡും ലെനിൻഗ്രാഡും കുർസ്കും കടന്ന്, ഒടുവിൽ ബെർലിനിലെ നാസി താവളത്തിൽ വിജയത്തിന്റെ ചെങ്കൊടി പാറിച്ച സോവിയറ്റ് ചെമ്പടയാണ് (Red Army) ലോക ഫാസിസത്തിന്റെ നട്ടെല്ലൊടിച്ചത്. കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ സ്വന്തം ജീവരക്തം നൽകി ഹിറ്റ്ലറുടെ അജയ്യമായ യുദ്ധയന്ത്രത്തെ തച്ചുതകർത്ത ഈ പോരാട്ടചരിത്രത്തെ തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, സ്റ്റാലിനെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെയും ഫാസിസത്തിന്റെ കൂട്ടാളികളാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വലതുപക്ഷത്തിന്റെ നികൃഷ്ടമായ രാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനയാണ്. ലോകത്തെ ഫാസിസ്റ്റ് അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച ചെങ്കൊടിയുടെ ത്യാഗത്തെ റദ്ദാക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഈ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ നുണപ്രചാരണങ്ങളെ കേവലമൊരു ചരിത്രപരമായ പിഴവായിട്ടല്ല, അങ്ങേയറ്റം അപകടകരമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയായി തന്നെ കണ്ട് ചെറുക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രബുദ്ധമായ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രബന്ധം കൂടി ഈ സമയം ഓർമ്മിക്കണം. Congress നേതാവും ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യ പ്രധാനമന്ത്രിയുമായ Nehru, Stalin മരിച്ച ദിവസം Lok Sabha-യിൽ നടത്തിയ അനുശോചന പ്രസംഗം ഇന്നും രേഖകളിലുണ്ട്. Stalin തന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ച വ്യക്തിത്വമായിരുന്നുവെന്നും, യുദ്ധകാലത്തും സമാധാനകാലത്തും അദ്ദേഹം വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചുവെന്നും Nehru പറയുന്നുണ്ട്. Stalin-ന്റെ സ്വാധീനം പൊതുവേ സമാധാനത്തിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന വിശ്വാസവും Nehru രേഖപ്പെടുത്തി. ഇത് ഒരു CPI(M) pamphlet അല്ല. ഇത് ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ ചരിത്രമാണ്. അത് പറഞ്ഞത് ഏതെങ്കിലും communist നേതാവല്ല; Jawaharlal Nehru എന്ന ഇന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും ബഹുമാന്യനായ കോൺഗ്രസ് നേതാവാണ്. അതേ Nehru-വിന്റെ Congress പ്രവർത്തകർ ഇന്ന് anti-communist ചർച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടി Stalin-നെ കുറിച്ച് സംഘപരിവാറിന്റെ ഭാഷ കടമെടുക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ പരിഹാസമാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ നിർമ്മാണത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പൊതുമേഖലാ ശാക്തീകരണത്തിലും ആസൂത്രിത സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലും (Planned Economy) ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന് കരുത്തുപകർന്നത് വലിയൊരു ഫാസിസ്റ്റ്-സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ശക്തിയായ സോവിയറ്റ് യൂണിയനായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വം ഇന്ത്യയെ യുദ്ധത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചപ്പോൾ അതിനെ ‘സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധമായി’ കണ്ട് എതിർത്ത ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ, നാസി ജർമ്മനി സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ആക്രമിച്ചതോടെയാണ് അതിനെ ലോക ഫാസിസത്തിനെതിരായ പോരാട്ടമായി (‘People’s War’) പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അക്കാലത്തെ തന്ത്രപരമായ നിലപാടുകളെ രാഷ്ട്രീയമായി വിമർശിക്കാമെങ്കിലും, അവർ ഫാസിസത്തെ അനുകൂലിച്ചു എന്ന് വാദിക്കുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് നിരക്കാത്ത അസംബന്ധവും ബോധപൂർവ്വമായ ചരിത്രനിഷേധവുമാണ്. ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ ഹിറ്റ്ലറുടെ കൂട്ടാളികളാക്കി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ ഒരു യാഥാർഥ്യം സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്നു: ഫാസിസത്തെ ഒരു ആഗോള ഭീഷണിയായി ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനമാണ്. സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തര യുദ്ധം മുതൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ ചെങ്കൊടിയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആർ.എസ്.എസിന്റെ (RSS) പ്രത്യയശാസ്ത്രം തന്നെ രൂപപ്പെട്ടത് യൂറോപ്യൻ ഫാസിസത്തിൽ നിന്നാണ്. യൂറോപ്യൻ ഫാസിസത്തെയും ഹിറ്റ്ലർ-മുസ്സോളിനി മാതൃകകളെയും പരസ്യമായി ആരാധിക്കുകയും ഹിന്ദുത്വ വംശീയരാഷ്ട്രം സ്വപ്നം കാണുകയും ചെയ്ത ആർ.എസ്.എസിന് ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെ യാതൊരു ചരിത്രവുമില്ല; തീവെച്ചവൻ അഗ്നിശമനസേനയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെയാണ് അവർ ഇന്ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കാൻ വരുന്നത്. ഇതിലും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം ഇന്നത്തെ കോൺഗ്രസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അപചയമാണ്. നെഹ്റുവിന്റെ മതേതര-സോഷ്യലിസ്റ്റ്-ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പാരമ്പര്യം പൂർണ്ണമായും വലിച്ചെറിഞ്ഞ അവർ, നവലിബറൽ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളിലും കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണനത്തിലും ബി.ജെ.പിയുടെ വിശ്വസ്തരായ പങ്കാളികളായി മാറി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധതയുടെ കാര്യത്തിൽ സംഘപരിവാറിന്റെ അതേ അജണ്ടയും നിഘണ്ടുവും കടമെടുക്കുന്ന കോൺഗ്രസ്സിന് ഇന്നൊരു രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വമില്ല; ബി.ജെ.പിയുമായുള്ള അവരുടെ വ്യത്യാസം വെറുമൊരു കൊടിയുടെ നിറവ്യത്യാസം മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

സ്റ്റാലിനെയോ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെയോ വിമർശനാതീതമായി കാണണമെന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. സോവിയറ്റ് കാലഘട്ടത്തിലുണ്ടായ ജനാധിപത്യപരമായ പോരായ്മകൾ, അധികാര പ്രയോഗങ്ങൾ, ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ തീർച്ചയായും സുതാര്യമായ മാർക്സിസ്റ്റ് നിലപാടിൽ നിന്നുതന്നെ കർശനമായി വിമർശിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ ഭരണപരമായ വീഴ്ചകളെയും സങ്കീർണ്ണതകളെയും മറയാക്കി ലോക ഫാസിസത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ചരിത്രപരമായ പങ്ക് റദ്ദാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ചരിത്രവിമർശനമല്ല; മറിച്ച് ബോധപൂർവ്വമായ ചരിത്രവധമാണ്. സ്റ്റാലിന്റെ നയങ്ങളെ ചരിത്രപരമായി വിലയിരുത്താനും വിമർശിക്കാനും ഏവർക്കും അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും, ഫാസിസത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലനായ ഹിറ്റ്ലറെയും സ്റ്റാലിനെയും ഒരേ ത്രാസിൽ തൂക്കാനുള്ള ശ്രമം തികഞ്ഞ സാമ്രാജ്യത്വ ഗൂഢാലോചനയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ നുണപ്രചാരണവും (Anti-communist propaganda) മാത്രമാണ്.

ഫാസിസത്തെ തുരത്താൻ കോടിക്കണക്കിന് സോവിയറ്റ് പൗരന്മാർ സ്വന്തം ജീവരക്തം ബലിനൽകുമ്പോൾ തന്നെ, യുദ്ധാനന്തരം സോവിയറ്റ് യൂണിയനെതിരെ സൈനികാക്രമണം നടത്താൻ പാശ്ചാത്യ ശക്തികൾ ‘ഓപ്പറേഷൻ അൺതിങ്കബിൾ’ (Operation Unthinkable) പോലെയുള്ള ഗൂഢപദ്ധതികൾ മെനഞ്ഞിരുന്നു എന്നത് അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശത്രു എക്കാലത്തും കമ്മ്യൂണിസമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ്. ചരിത്രത്തെ അതിന്റെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വസ്തുതകളിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റി കേവലമൊരു പ്രചാരണായുധമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയണം: ലോക ഫാസിസത്തിന്റെ ശവപ്പെട്ടിയിൽ അവസാനത്തെ ആണിയടിച്ചത് ചെങ്കൊടിയേന്തിയ സോവിയറ്റ് ചെമ്പടയാണ്. മനുഷ്യരക്തത്താൽ എഴുതപ്പെട്ട ആ ഉജ്ജ്വലമായ ചരിത്രസത്യത്തെ മായ്ച്ചുകളയാൻ ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പ്രസംഗങ്ങൾക്കോ സംഘടിതമായ വലതുപക്ഷ നുണകൾക്കോ ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല.

അതുകൊണ്ട്, സ്റ്റാലിനെതിരെ ചരിത്രവിരുദ്ധമായ നുണകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന വലതുപക്ഷ വക്താക്കൾ ആദ്യം താഴെ പറയുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് മറുപടി നൽകട്ടെ:
• മ്യൂണിക് ഉടമ്പടിയിലൂടെ ഹിറ്റ്ലറുടെ അധിനിവേശ മോഹങ്ങൾക്ക് പച്ചക്കൊടി കാണിച്ചതും അയാളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയതും ആരായിരുന്നു?
• നാസി ജർമ്മനിയെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തടയാൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ മുന്നോട്ടുവെച്ച കൂട്ടായ പ്രതിരോധ ശ്രമങ്ങളെ (Collective Security) അട്ടിമറിച്ചത് ആരാണ്?
• ‘ലെബൻസ്റൗം’ (Lebensraum) എന്ന വംശീയ അജണ്ടയുമായി സോവിയറ്റ് മണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ ഫാസിസ്റ്റ് സൈന്യത്തിന്റെ ശവക്കുഴി തോണ്ടിയത് ആരാണ്?
• ഫാസിസത്തിന്റെ ഹൃദയഭൂമിയായ ബെർലിനിൽ കടന്നുചെന്ന് അവിടെ വിജയത്തിന്റെ ചെങ്കൊടി പാറിച്ചത് ആരാണ്?
• സ്റ്റാലിൻ അന്തരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ചരിത്രത്തെ സ്വാധീനിച്ച മഹാപുരുഷനായി ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിൽ അനുസ്മരിച്ചത് ആരാണ്?
• ലോകമെമ്പാടും ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾ ഇരമ്പിയപ്പോൾ അതിൽ ആർ.എസ്.എസിന്റെ (RSS) പങ്ക് എന്തായിരുന്നു? മുസ്സോളിനിയെയും ഹിറ്റ്ലറെയും ആരാധിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ അവർ?
• സംഘപരിവാറിന്റെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ ഭാഷ കടമെടുക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം നെഹ്‌റുവിയൻ ഫാസിസ്റ്റ്-വിരുദ്ധ പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്നത്തെ കോൺഗ്രസ്സിന് വല്ല ഓർമ്മയുമുണ്ടോ?

ചരിത്രത്തെ ഭയക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ കഴിയൂ. വസ്തുതകൾക്ക് മുന്നിൽ കള്ളപ്രചാരണങ്ങൾ എക്കാലവും നിലനിൽക്കില്ല.